Maar dit is voor mij een perfect voorbeeld van de quote van William Gibson: The future is already here, it's just not very evenly distributed.

Alle afzonderlijke bouwblokken bestaan al, en zijn eigenlijk al in massaproductie. Het is gewoon wachten tot iemand ze samenbrengt, en daar één product met een rendabel business model van maakt.

Waar ik van overtuigd ben: in de toekomst zullen we brillen hebben (en later zelfs gewoon lenzen) waarin een HUD (head-up display) zit. Die projecteert extra informatie op hetgeen we in de realiteit zien. (Denk aan de beelden uit de film Terminator.) Daarnaast zal in die bril internetverbinding zitten (zodat allerhande informatie  automatisch kan opgezocht worden in 'the cloud'); én een aantal sensoren zodat die bril ook omgevings-bewust is, te beginnen met een camera. Die camera heeft toegang tot face recognition, en ook object recognition.

Zo zal je kunnen rondlopen, en over alles wat je ziet onmiddellijk extra informatie krijgen.

Bijvoorbeeld. Je loopt op straat, en ziet iemand lopen die je niet kent. De camera zoomt in op diens gezicht, en haalt onmiddellijk alle informatie over die persoon op. Wat is zijn Google-reputatie, wat is zijn beroep uit LinkedIn, wie zijn z'n vrienden vanuit Facebook... Op de HUD wordt dan die info geprojecteerd, plus jouw 'six-degrees' connectie met die persoon ("Je kent hem niet, maar hij is bevriend met X die ook jouw vriend is.")

Vergezocht? Misschien.

Maar zoals hierboven gezegd, elk van de afzonderlijk bouwblokken hiervoor bestaat al.

Lumus is een Israelisch bedrijf dat brillen met ingebouwde HUD maakt. Niet als één of ander theoretisch concept-model, maar klaar voor de consumentenmarkt. Ze moeten misschien nog wel wat doen aan hun gevoel voor stijl, maar dat is in mijn ogen een kwestie van tijd... en smaak.

Face recognition? Kan je nu al toepassen. Neem eens een kijkje op face.com - daar kan je, via een API, gebruik maken van hun diensten om op beelden die face recognition technologie los te laten.

Object recognition? Met de app Google Goggles op je smartphone kan je dit nu al live in werking zien.

Zoals gezegd, het is volgens mij een kwestie van tijd vooraleer iemand hier de zaken samenvoegt, een degelijk business model achter steekt, en dit in massaproductie brengt.
Ik vermoed dat het succes vooral zal afhangen van het feit of onze maatschappij en onze normen al klaar zijn om dit te aanvaarden en te adopteren. Het zal waarschijnlijk van de geeks als mij afhangen om hier de eerste tests mee te doen...

(Dit opiniestuk verscheen in Datanews.)

6.00 Opstaan; eerste mails van de dag verwerken; beetje opzoekwerk doen over de Facebook IPO in voorbereiding van het radiogesprek straks.
6.40 In wacht aan de telefoon.
6.50  Gesprek in De Ochtend van Radio 1 over de Facebook IPO.
7.05 Flesje klaarmaken voor de baby, kinderen wakker maken. Boekentassen voor de jongens klaarmaken, terwijl Gudrun het flesje geeft aan Merel. Ontbijt.
7.45 Merel afzetten in de crèche (Gudrun zet de jongens op school af).
8.05 Op kantoor. Verder mails beantwoorden. Afgewerkte verkorte balans van Netlash-bSeen 2011 nakijken die de boekhouder aanleverde.
8.45 Vragen beantwoorden over een nieuw op te zetten postgraduaat, over nieuw partnership, over CUSTMZ, over adviesraad.
9.00 Vergadering met de copywriters over de teksten van de nieuwe website.
9.30 Vergadering over benchmark en structuur van het loonbeleid-in-uitwerking. Knopen doorhakken over hoe onze interne jobs gerelateerd kunnen worden aan 'bekende' jobs op de arbeidsmarkt.
10.15 Telefonisch overleg met adviseur in het kader van een mogelijke overname. Op punt zetten van juridische documenten hierover.
10.30 Gesprek met 1 van de 2 finale kandidaten voor de vacature van sales manager.
12.15 Overleg met HR-manager over andere openstaande vacatures en stand van zaken.
12.30 Lunchmeeting met mogelijke nieuwe partner/leverancier.
14.05 Telefoongesprek met journalist De Morgen over Facebook IPO.
14.30 Gesprek met de tweede kandidaat voor sales manager.
16.00 Uitspitten verdere cijfers businessplan voor 2012.
16.30 Telefoon van Reyers Laat of ik die avond naar de studio kan komen om over Facebook te praten. 
16.45 Telefoongesprek met stuk onderhandeling over mogelijke uitbreiding van bedrijf.
17.00 Vertrekken naar Zellik voor de nieuwjaarsreceptie van Stima.
18.00 In tankstation even stoppen om snelle hap in te slaan - anders schiet het avondeten er bij in.
18.30 Bij Stichting Marketing op de nieuwjaarsreceptie. Praten met collega's, klanten en prospecten.
19.30 Vroeger vertrekken van de receptie om naar de VRT te rijden.
20.30 Aangekomen op de Reyerslaan, schmink en voorbereidend gesprek.
21.00 Opnames Reyers Laat.
22.00 Kort napraten met de mede-gasten en mensen van de redactie.
22.30 Lift geven aan eindredacteur terug naar Gent. 
23.30 Thuis. Snel de stortvloed aan tweets en facebook commentaar doornemen.
00.00 De afgelopen dag nabespreken met mijn vrouw. 
00.30 Slapen.

Ik geef toe, het was een iets te zware dag gisteren. Gelukkig zijn ze niet allemaal zo. Maar ook door de zwaardere dagen geraken we wel :)

Misschien eerst kaderen. Ik ben ondernemer. Ik leid een internetbedrijf met een vijftigtal medewerkers in Gent, en ben betrokken als ondernemer bij een aantal andere internetbedrijven. Ik bouw graag dingen op. (Als kind bouwde ik al graag nieuwe dingen met Lego - misschien een overblijfsel uit die tijd.)

Nochtans geloof ik niet dat een staking nu het juiste middel is om signalen te geven. In vorige eeuwen was dat misschien de enige manier om mensen te verzamelen, en zo maatschappelijke impact af te dwingen. Maar in onze genetwerkte wereld (met o.a. meer gsm’s dan inwoners in België) zijn er betere manieren. Meneer Zuckerberg van het bedrijf Facebook noemt het ‘elegant organisation’. Op het Tahrirplein kunnen ze er vermoedelijk ook wat uitleg over geven.

Ik geloof ook niet dat polarisering helpt bij het zoeken naar oplossingen. Arbeiders tegen patrons? Werkers versus het kapitaal? Ouderen tegen jongeren? In tijden van crisis graaf je jezelf niet in een onwrikbare positie in, maar werk je samen in overleg om vooruit te gaan. Dat start met respect voor elkaar en elkaars standpunt. Stakingsrecht moet er zijn, maar mag andermans recht op werken niet belemmeren. “The right to swing my fist ends where the other man’s nose begins.”

En ik accepteer al zeker niet het populistische demoniseren van werkgevers, ondernemers en zelfstandigen. Het is niét zo dat ik alleen maar gedreven word door winstbejag, ongeacht de gevolgen. Ik geloof heel hard in waardengedreven ondernemen. Een bedrijf moet leven - net als een persoon - volgens een set van waarden, en de verantwoordelijkheid opnemen naar zowel aandeelhouders, medewerkers als de maatschappij. In balans. Weet je, ik ben er zelfs van overtuigd dat alleen bedrijven met een duidelijk moreel kompas in de toekomst zullen overleven.

Mijn levensvisie is er één van opbouwen. Ik geloof dat welvaart komt uit groei en vooruitgang. Welvaart herverdelen kan je pas doen als er welvaart opgebouwd is - de kost komt voor de baat. Ondernemers zijn trekkers van die groei en welvaartsopbouw. Zij nemen het risico (met eigen kapitaal, met eigen inspanning en tijd, en soms zelfs met eigen gezondheid en gezinsleven). Jawel, als het goed gaat krijgen zij de opbrengsten van die risico’s; maar evengoed moeten zij als het slecht gaat de grootste verliezen slikken.

Daar gaat het mij vandaag om. We kunnen als maatschappij niét meer verder op dezelfde manier als vorige eeuw. Ons systeem van brugpensioenen en tijdskrediet is onhoudbaar (door demografische veranderingen in België), onze automatische loonindexering is onhoudbaar (door economische verschuivingen in de wereld), ons overheidsapparaat is onhoudbaar. Het moet anders, en iedereen zal dingen moeten opgeven die in goede tijden verworven leken. Maar je kunt van een 6-stukken-taart geen 7 stukken uitdelen. Daartegen staken is een beetje zoals staken tegen het slechte weer.

Als er minder inkomsten zijn, dan verander je dat niet door aan de kant te gaan staan. Wel door samen, in overleg, er extra in te vliegen en harder te werken. Een land platleggen brengt geen euro extra welvaart op, integendeel.

Uiteraard moet groei op een duurzame manier uitgebouwd worden, met aandacht en mededogen voor iedereen. Voor mij is het duidelijk: in alles wat ik doe probeer ik rekening te houden met zowel de financiën, als mijn medewerkers als de maatschappij (de 3 P’s: people-planet-profit). Zoals ik hierboven al zei, bedrijven die niét holistisch de zaken bekijken, zijn voor mij ten dode opgeschreven. Ik ben bijvoorbeeld heel blij met de zwaardere belasting op bedrijfswagens - voor mij mag die nog veel verder gaan. De totale maatschappelijke kost van bedrijfswagens is m.i. veel zwaarder dan de opbrengst.

Maar alles eenzijdig afwentelen op de bedrijven getuigt van een even myopische visie. En daar lijkt de komende staking wel wat op: bedrijven pesten. Met dreigingen van blokkages, extra premies voor stakers... De schade voor bedrijven kan groot zijn, zeker in een moeilijk economisch klimaat. Een failliete onderneming kan zeker geen tewerkstelling geven.

Maar ondanks al het bovenstaande ben ik dus toch dolgelukkig met de staking van 30 januari.

Want als de ganse polemiek rond die staking één ding toont, dan is het wel dat we met z’n allen nog gepassioneerd kunnen zijn over politiek. En dat we daarover willen praten met elkaar. (Ook al is het op Twitter en Facebook in plaats van enkel op café.) Het toont me dat we geen van allen de dingen zomaar als willoze schapen op ons laten afkomen, maar bereid zijn om actie te ondernemen. (Al zijn we het niet helemaal eens over wat die actie juist moet zijn.)

En dat is waarom ik zo gelukkig ben met die staking.

En voor alle duidelijkheid zal ik hieronder één van mijn classificatiesystemen meegeven. Het is vrij eenvoudig.

Als je in koffie suiker doet. 
Of als je in koffie melk doet. Vooral zo van die kleine kuipjes pseudo-melk.
Goede koffie heeft zijn eigen smaak. Ja, die is bitter. Het vraagt een iets complexer en volwassener smaakpalet. Maar als je cola of een milkshake wil drinken, drink dan cola of een milkshake.
Melk met koffie kan, als die melk gestoomd is. De unieke consistentie van melkschuim en gestoomde melk is dan complementair aan de koffiesmaak; en wordt niet gebruikt om de koffiesmaak te verdoezelen.

Als je slagroom in koffie doet. En daarna de stenen hebt om dat 'cappuccino' te noemen.
Een cappuccino wordt gemaakt met gelijke delen espresso, gestoomde melk en melkschuim.
Zo'n *airquote* cappuccino *airquote* met een reusachtige toef - liefst chemisch gespoten - slagroom erop geeft me altijd het gevoel dat ik een gepensioneerde dame met paars haar ben.

Als het voor jou niet uitmaakt welke blend van bonen er gebruikt wordt, en het verschil tussen een Arabica en een Robusta je gestolen kan worden. Jawel, het maakt uit. Zeggen dat 'alle koffie hetzelfde smaakt' is als zeggen dat 'alle chinezen op elkaar lijken'. Een kwestie van verdieping en aandacht voor detail, dus.

Als je koffie alleen maar erkent als filterkoffie. Er zijn heel wat meer manieren om koffie te zetten; en de traditionele filter zoals we hem hier in België kennen is daarom niet de beste. Leer het verschil kennen tussen een cafetière, een moka en een espressomachine. (Over de horror van een percolator zullen we zedig zwijgen.) 
Zeker de filter-koffiemachines, waar je dan te lang de koffie laat aanbranden op het elektrische plaatje, is niet de manier waarop je een goede arabica behandelt.

Als je de abominatie die vermarkt wordt onder de naam Senseo durft 'espresso' te noemen. (In mijn ervaring kan je dat zelfs geen 'koffie' noemen - maar alla, smaken verschillen en daar kunnen we nu nog over discussiëren.) Een goede espresso wordt gemaakt onder een druk van 9 a 10 bar. Die druk zorgt voor de crema, het schuimlaagje dat uit vetten en suikers bestaat dat uit de koffie geperst wordt. Als het goed gedaan is, kan je kleine lepeltje heel kort blijven rusten op die crema.
Senseo wordt gemaakt onder 1,5 bar druk. Het schuimlaagje ontstaat op een totaal andere manier - en heeft dan ook een totaal andere smaak en aroma. De koffie zelf is naar mijn smaak meer vergelijkbaar met filterkoffie.

Als je één of meerdere van deze checklist moet aanvinken, dan krijg je bij mij een label.

Jullie zijn barbaren.

De waarheid is uiteraard nooit zwart-wit, en in het echt ben ik meestal genuanceerder dan hier als digitale persona.

Maar er moet me toch iets van het hart.

(Onmiddellijk er bij: het gaat me vooral om de algemene tendens, niet om de persoon in kwestie. En aangezien het in een kranten-interview staat, heb ik ook geen idee hoeveel letterlijke woorden er zijn en hoeveel parafrasering door de journalist.)

De aanleiding is dit stukje interview over sociale media versus traditionele media:

Omgaan met sociale netwerken betekent dat je je anders moet gaan organiseren en dat je met vallen en opstaan nieuwe expertise moet opbouwen. Het grote voordeel van de klassieke media is dat hun effectiviteit aangetoond is. Als je om negen uur 's avonds op VTM een spot uitzendt, weet je perfect hoeveel mensen je daarmee kan bereiken. Die bijna wiskundige modellen heb je online niet. De respons op een actie op een sociaal medium is nog al te vaak onvoorspelbaar. Het kan een onverwacht succes zijn, maar evengoed een flop.

Het is typerend voor de mistspuiterij en intellectuele oneerlijkheid waarmee met het verschil tussen online en klassieke media omgegaan wordt.

De premisse is: bij klassieke media weten we perfect hoeveel mensen we bereiken, bij online weten we niet wat de reactie is. Hier wordt echter met twee maten en gewichten gemeten.

Noteer de subtiele overgang:
- Klassieke media: de effectiviteit is aangetoond.
- Met een VTM-spot weet je perfect hoeveel mensen je bereikt.
- Online heb je geen wiskundige modellen.
- Respons op online actie is onvoorspelbaar.

Dus: effectiviteit in de klassieke media is 'bereik', terwijl online afgerekend wordt op 'respons'.

Wat een kromme redenering.

Als je écht juist redeneert zeg je:
- We kunnen door extrapolatie *inschatten* wat het *bereik* is van klassieke media.
- Maar we hebben geen flauw idee van de respons op klassieke media. 
- Online kunnen we *perfect*, tot op de laatste bezoeker en klik, meten wat het bereik is.
- We kunnen de respons evenzeer meten, maar we hebben nog geen idee hoe we die respons kunnen voorspellen.

Dus een klassieke marketeer rekent klassieke reclame af op bereik (en zwijgt zedig over respons), maar rekent online af op respons (en zwijgt zedig over de perfecte meetbaarheid).

Dat wordt dan met veel bombarie aangekondigd en de wereld ingestuurd - vaak zonder dat de visie die daarin weerspiegeld wordt effectief binnen het bedrijf zijn weg vindt.

Toyota maakte ook zo'n filmpje. De auto is één en al scherm, en kan op alle mogelijke manieren gepersonaliseerd worden.

Naar mijn mening zal de toekomst veel vuiler zijn dan hoe ze in deze 'shiny screen' filmpjes afgebeeld wordt.

Kijk zelf:

In mijn ogen is die automatische indexatie pervers. Volg even mijn redenering.

Voor een bedrijf in de dienstensector maakt de loonmassa het grootste deel van de kost uit. Bij ons gaat 70% van onze omzet weer buiten aan loon (minder dan de helft daarvan komt uiteindelijk bij de medewerkers terecht, maar allé soit). 
Als een automatische loonindexering een verplichte stijging oplegt van 3,65%, dan stijgen de kosten met 2,55% (70% van 3,65). Dat betekent dat de marge (winst of verlies) daalt met 2,55%.

Als je in een competitieve sector zit (zoals web), dan werk je met lage marges. Schattingen leggen de gemiddelde marge in onze sector op 8,5%. Zuiver door de loonindexering daalt die marge dus van de ene dag op de andere van 8,5 naar 5,95% - een daling van 30%.

Na 3 jaren van dergelijke indexatie wordt dus de volledige marge van een gemiddeld bedrijf in onze sector tot quasi nul herleid; zonder rekening te houden met andere loonsopslagen of ander kostenstijgingen. (Ter referentie: in januari 2011 was de indexering in ons PC218 2,5%, men verwacht dat die in januari 2012 3,65% zal zijn.)

Eén van de belangrijkste drijfveren binnen een bedrijf, en van een ondernemer, is 'going concern' - een bedrijf opbouwen en onderhouden dat duurzaam is en blijft bestaan. Een bedrijf zonder marge of winst kan niet investeren in de toekomst en blijft dus niet bestaan.

Geen enkel bedrijf kan daarom die indexering zomaar laten gebeuren - er moet actie ondernomen worden om die te compenseren. Dat kan m.i. op twee manieren. De eerste manier is om de verkoopprijzen te verhogen.

Maar onthou: we zitten in een competitieve sector. Zomaar de prijzen verhogen is onmogelijk; niet alleen zijn er bepaalde afspraken met klanten, daarnaast is een groot deel van de concurrentie free-lance/zelfstandig, en heeft die geen opgelegde loonsverhogingen.
In hetzelfde ritme de verkoopsprijzen verhogen is bijna onmogelijk. (Ik durf dan nog niet eens denken aan bedrijven/sectoren wiens concurrentie in het buitenland - zonder indexatie - zit.)

De enige andere manier om loonindexering te compenseren is de productiviteit verhogen: met dezelfde mensen binnen dezelfde tijd meer produceren.
Dus, om enkel de status quo te behouden, zorgt een loonindexering van 3,65% ervoor dat iedereen in het bedrijf 2,55% harder moet werken.

Dat is net het perverse effect. Loonindexering komt er niet 'zomaar'. Het zorgt voor een verhoging van de werkdruk. Ik hoop dat vakbonden, die zo hard vasthouden aan die automatische indexatie, dit zeer goed beseffen.

(Begrijp me niet verkeerd: ik ben niet tegen loonsverhoging. Mensen die goed werk leveren, moeten daarvoor beloond worden. (En ik word razend van het feit dat diezelfde overheid me tegelijkertijd oplegt dat de loonsverhogingen in 2011 0% mogen zijn en in 2012 0,3%.) Loonsverhogingen zijn het gevolg van betere prestaties van het bedrijf, en worden toegekend aan diegenen die boven verwachting daartoe bijdragen. 
In mijn wereld werk je hard en resultaatsgericht, en word je daarvoor daarna beloond. Niet: je krijgt eerst een beloning, en daarna moet je daarvoor harder werken.)

Daar bouwden ze de Reveal: een spiegel die ook data kan weergeven. (Iets vergelijkbaars vind je hier.)

Die bestaat uit 2 stukken technologie: een Kinect om de bewegingen te detecteren. En een spiegel met 'semi-reflective' glas, waar digitale hoog-contrast grafieken op geprojecteerd worden.

Persoonlijk denk ik dat de toekomst er iets anders zal uitzien, maar het is toch wel een interessant experiment.

Noteer: zijn zelfgemaakte fototoestel is een smartphone. Zo neemt hij foto's.

Voor hem is een smartphone het enige waar hij aan denkt als je vraagt hoe je foto's neemt.

De richting die het volgens mij zal uitgaan is die van 'lichamelijke' I/O - iets wat dichter bij ons lichaam staat en de abstractielaag tussen ons denken en de computer verkleint.

Bij output kom je dan uit bij de 'terminator-style' lenzen: informatie die rechtstreeks op onze lens geprojecteerd wordt.

Professor Barbak Faviz, van de University of Washington, creëerde het eerste prototype hiervoor.

De lens is uitgerust met een antenne die zowel wifi-signalen als energie oppikt. Bedoeling is dat het de connectie maakt met een draagbaar toestel - bijvoorbeeld een smartphone.

Voorlopig werkt het nog maar met 1 pixel, en is het slechts bij een konijn ingeplant geweest.

Maar het is de eerste stap naar een nieuwe manier van output. Combineer dat met bv. een camera en gezichtsherkenningssoftware, en je kan bij het ontmoeten van iemand onmiddellijk zijn gegevens (geoogst van sociale netwerken) op je oogbol geprojecteerd zien.

Mijn dochter Merel werd onlangs 1 jaar.

Eergisteren zette zij haar eerste stapjes:

Zij heeft zolang ze leeft nog geen regering gekend.

Als zij in die tijd kan leren lopen, dan kunnen jullie toch een regering vormen?

Toch?

De werken zijn ondertussen aan het opschieten: