3866 keer gelezen in gemiddeld 3:40

#30j

Geschreven op zaterdag 28 januari 2012 in de categorie mening

OpinieIk ben dolgelukkig met de staking van 30 januari.

Misschien eerst kaderen. Ik ben ondernemer. Ik leid een internetbedrijf met een vijftigtal medewerkers in Gent, en ben betrokken als ondernemer bij een aantal andere internetbedrijven. Ik bouw graag dingen op. (Als kind bouwde ik al graag nieuwe dingen met Lego - misschien een overblijfsel uit die tijd.)

Nochtans geloof ik niet dat een staking nu het juiste middel is om signalen te geven. In vorige eeuwen was dat misschien de enige manier om mensen te verzamelen, en zo maatschappelijke impact af te dwingen. Maar in onze genetwerkte wereld (met o.a. meer gsm’s dan inwoners in België) zijn er betere manieren. Meneer Zuckerberg van het bedrijf Facebook noemt het ‘elegant organisation’. Op het Tahrirplein kunnen ze er vermoedelijk ook wat uitleg over geven.

Ik geloof ook niet dat polarisering helpt bij het zoeken naar oplossingen. Arbeiders tegen patrons? Werkers versus het kapitaal? Ouderen tegen jongeren? In tijden van crisis graaf je jezelf niet in een onwrikbare positie in, maar werk je samen in overleg om vooruit te gaan. Dat start met respect voor elkaar en elkaars standpunt. Stakingsrecht moet er zijn, maar mag andermans recht op werken niet belemmeren. “The right to swing my fist ends where the other man’s nose begins.”

En ik accepteer al zeker niet het populistische demoniseren van werkgevers, ondernemers en zelfstandigen. Het is niét zo dat ik alleen maar gedreven word door winstbejag, ongeacht de gevolgen. Ik geloof heel hard in waardengedreven ondernemen. Een bedrijf moet leven - net als een persoon - volgens een set van waarden, en de verantwoordelijkheid opnemen naar zowel aandeelhouders, medewerkers als de maatschappij. In balans. Weet je, ik ben er zelfs van overtuigd dat alleen bedrijven met een duidelijk moreel kompas in de toekomst zullen overleven.

Mijn levensvisie is er één van opbouwen. Ik geloof dat welvaart komt uit groei en vooruitgang. Welvaart herverdelen kan je pas doen als er welvaart opgebouwd is - de kost komt voor de baat. Ondernemers zijn trekkers van die groei en welvaartsopbouw. Zij nemen het risico (met eigen kapitaal, met eigen inspanning en tijd, en soms zelfs met eigen gezondheid en gezinsleven). Jawel, als het goed gaat krijgen zij de opbrengsten van die risico’s; maar evengoed moeten zij als het slecht gaat de grootste verliezen slikken.

Daar gaat het mij vandaag om. We kunnen als maatschappij niét meer verder op dezelfde manier als vorige eeuw. Ons systeem van brugpensioenen en tijdskrediet is onhoudbaar (door demografische veranderingen in België), onze automatische loonindexering is onhoudbaar (door economische verschuivingen in de wereld), ons overheidsapparaat is onhoudbaar. Het moet anders, en iedereen zal dingen moeten opgeven die in goede tijden verworven leken. Maar je kunt van een 6-stukken-taart geen 7 stukken uitdelen. Daartegen staken is een beetje zoals staken tegen het slechte weer.

Als er minder inkomsten zijn, dan verander je dat niet door aan de kant te gaan staan. Wel door samen, in overleg, er extra in te vliegen en harder te werken. Een land platleggen brengt geen euro extra welvaart op, integendeel.

Uiteraard moet groei op een duurzame manier uitgebouwd worden, met aandacht en mededogen voor iedereen. Voor mij is het duidelijk: in alles wat ik doe probeer ik rekening te houden met zowel de financiën, als mijn medewerkers als de maatschappij (de 3 P’s: people-planet-profit). Zoals ik hierboven al zei, bedrijven die niét holistisch de zaken bekijken, zijn voor mij ten dode opgeschreven. Ik ben bijvoorbeeld heel blij met de zwaardere belasting op bedrijfswagens - voor mij mag die nog veel verder gaan. De totale maatschappelijke kost van bedrijfswagens is m.i. veel zwaarder dan de opbrengst.

Maar alles eenzijdig afwentelen op de bedrijven getuigt van een even myopische visie. En daar lijkt de komende staking wel wat op: bedrijven pesten. Met dreigingen van blokkages, extra premies voor stakers... De schade voor bedrijven kan groot zijn, zeker in een moeilijk economisch klimaat. Een failliete onderneming kan zeker geen tewerkstelling geven.

Maar ondanks al het bovenstaande ben ik dus toch dolgelukkig met de staking van 30 januari.

Want als de ganse polemiek rond die staking één ding toont, dan is het wel dat we met z’n allen nog gepassioneerd kunnen zijn over politiek. En dat we daarover willen praten met elkaar. (Ook al is het op Twitter en Facebook in plaats van enkel op café.) Het toont me dat we geen van allen de dingen zomaar als willoze schapen op ons laten afkomen, maar bereid zijn om actie te ondernemen. (Al zijn we het niet helemaal eens over wat die actie juist moet zijn.)

En dat is waarom ik zo gelukkig ben met die staking.

tags:  , , ,

Reacties

  • Elise Descamps

    Elise Descamps8 jaar geleden

    Een blogpost en een Facebookgroep uit november 2010. En toch nog brandend actueel... http://www.facebook.com/pages/Staakt-het-staken/172449212783064

  • Lieven De Vleeschouwer

    Lieven De Vleeschouwer8 jaar geleden

    Mooi artikel Bart, Dit is een Retweetertje :)

  • Alexander Maertens

    Alexander Maertens8 jaar geleden

    "Maar alles eenzijdig afwentelen op de bedrijven getuigt van een even myopische visie. En daar lijkt de komende staking wel wat op: bedrijven pesten" - mooi gezegd.

    Alles rond motivatie & de extra energie die vrijkomt wanneer je als organisatie, als groep, streeft naar een gezamenlijk doel, is één van mijn stokpaardjes. Ik vind het dan ook schokkend dat nog steeds zoveel mensen hun eigen welvaart en de dikte van hun portefeuille los zien van het succes van hun werkgever. Het ene staat onwrikbaar in relatie met het andere (en in twee richtingen). Zonder welvarende bedrijven, is er geen werk. En zonder welvarende werknemers, is er onvoldoende energie & bereidwilligheid om verder vooruit te gaan. Het moet van twee kanten komen, maar dan ook met een gedeelde visie. Geen bedrijven vs de medewerkers (zoals je ook al aangeeft), maar wel systemen waarin elk element de omgeving voedt en zelf gevoed wordt.

  • Philippe Faes

    Philippe Faes8 jaar geleden

    Mooi gezegd, Bart. Samen-werken inplaats van tegenstellingen opdrijven. Als je zin hebt, ben je maandagnamiddag (of avond) meer dan welkom in de Vooruit om IRL in discussie te gaan.

  • Claudia

    Claudia8 jaar geleden

    Uitstekend artikel en ik sta volledig achter je "laat ons samen werken in plaats van tegen elkaar".

  • Matthias

    Matthias8 jaar geleden

    Vote +1!

    Staar je niet blind op het probleem, maar bouw samen aan een oplossing. Da's pas vooruitgang. Al geloof ik dat de waarheid wel ergens in het midden zal liggen. Ja, uitwassen in het pensioen, gunstmaatregelen met averechts effect,... horen te worden weg gewerkt. Maar wel solidariteit tonen daar waar het nodig is. Er zijn zwakke groepen voor wie een sociaal vangnet meer dan nodig is. Wild snijden of de "sterke schouders" zonder meer laten opdraaien getuigt inderdaad van een myopische (mooi woord!) visie.

    Staken of niet staken. Vooruitgang boeken kan pas dankzij een beleid dat getuigt van maatschappelijke visie, oog voor efficiëntie, innovatie en - vooral - menselijke waarden.

  • Jo Kusseneers

    Jo Kusseneers8 jaar geleden

    Samen harder en blijven werken is de enige oplossing...

  • Rogier van der Linde

    Rogier van der Linde8 jaar geleden

    Eén seinhuis in Brussel kan het land platleggen, pakweg omdat de timing van hun koffiepauze hen niet aanstaat. Dit is buitenproportioneel en onredelijk. Ik heb er moeite mee hoe zo elke keer weer het hele land ongewild in de staking meegesleurd wordt door het openbaar vervoer telkens ze een reden tot ongenoegen vinden (en dat gebeurt bij de spoorwegen alleen al een keer of 22 per jaar).

    Ik vind dat de impact van acties in hoofdzaak beperkt zouden moeten worden tot het eigen bedrijf (laat iedereen die dag bijvoorbeeld gratis rijden?).

    En een bedrijf platleggen om de regering onder druk zetten? Ik snap het verband gewoonweg niet. Dat is zoiets als je zus slaan om je broer te straffen.

  • Valentine Vandeputte

    Valentine Vandeputte8 jaar geleden

    Mooi gezegd. In de plaats van onze werkgevers te ‘pesten’ zouden onze vakbonden zich beter inzetten om de werkomstandigheden in de lage loonlanden te verbeteren. Uiteindelijk zal dat onze economie, onze bedrijven en zo dan ook onze werknemers ten goede komen.

Recente reacties