Een onderwerp dat veel opduikt als ik
spreek over het internet en sociale media is 'privacy'.
Is privacy aan het verdwijnen? Moet iedereen nu echt alles zien en weten over iedereen? Als je iets online zet, moet je daar dan over nadenken?
Allereerst geef ik deze waarschuwing mee: internet is het minst vluchtige medium van alle. Wat verleden week in de krant stond, is vandaag al vergeten (vooral omdat diezelfde kranten hun archieven
achter slot en grendel steken).
Mijn persoonlijke instelling: ik ga er van uit dat alles wat ik online zet, voor altijd en voor iedereen zichtbaar is. Ik gebruik geen filters, geen paswoorden, geen afgesloten compartimenten.
Als wat ik wil zeggen online niet door mijn moeder of mijn klanten of mijn medewerkers mag gehoord worden, zeg ik het niet online.
Wat je niet op café luidop zou zeggen, zeg dat dan ook niet online.
Je bepaalt op elk moment je eigen grenzen.
En ik zie meer en meer mensen (vooral jongeren) op zo'n manier omgaan met hun persoonlijke gegevens.
Verdwijnt privacy daardoor?
Nee hoor.
Maar we zitten wel middenin een transitie: van 'privacy' naar 'publicy'.
Publicy is de antipode van privacy. We leefden in een wereld waar alles by default privaat was: alles was privaat en afgesloten, en je moest moeite doen om iets publiek te krijgen. We evolueren nu naar een wereld waar alles by default publiek is: alles is per definitie open en publiek, en je moet moeite doen en expliciet aanduiden om privaat te houden.
En we zitten nog maar aan het begin van die transitie. Het zal alleen maar meer, sneller, harder gaan naarmate we evolueren
van expliciete naar impliciete data, en naarmate de objecten rondom ons in het netwerk geschakeld worden, zich bewust worden van hun eigen locatie en status-updates doorgeven (lees meer over het begrip
spimes).
Je kan dat niet leuk vinden, en je kan daar ethische of culturele problemen mee hebben - maar het gebeurt. Het is de realiteit van onze veranderende wereld.
Ergens is het een logische evolutie. Onze noties van privacy zijn cultureel ingebed, en gebaseerd op ons fysieke samenleven. Om met elkaar in de beperkte fysieke ruimte te kunnen samenleven, hebben we bepaalde regels ingevoerd. (Kijk eens naar het gedrag van mensen als ze met vreemden in een lift staan. Daar is de ongeschreven regel dat iedereen recht voor zich uit kijkt, en geen oogcontact maakt.)
Maar online delen we geen fysieke ruimte. Het enige wat we delen met elkaar is tijd en aandacht.
De oude conventies rond privacy gelden er niet. (En die conventies zijn er zowel positief als negatief - waarbij +/- geen waardeoordeel is. In de fysieke ruimte hoef je niet te zeggen of je M/V bent, da's zichtbaar; terwijl het online wel moet geëxpliciteerd worden. In de fysieke ruimte moet je langs de andere kant wel rekening houden met andermans 'personal space', terwijl op het internet je iemand makkelijk kan negeren - blocken, defrienden, unfollowen.)
En naarmate het internet ingebed raakt in ons dagelijkse leven, zullen de algemene conventies verder verschuiven.
Dus hoe hard je ook wilt dat het oude begrip van privacy blijft bestaan, het zal niet zo zijn.
En dan kan je beter maar je bewust zijn van dit feit, en er op een goede manier mee omgaan. Laat publicy niet jou controleren, maar controleer zelf die publicy.
En daarvoor moet je de controlemechanismes binnenste buiten keren, net zoals de privacy binnenste buiten gekeerd wordt.
De juiste reflex is dus niet 'ik ga minder online zetten'. Integendeel: je moet méér online zetten, zodat jouw online identiteit door jou beheerd wordt, en niet door anderen.
(Disclaimer: bovenstaande is niets meer dan een persoonlijke mening. Zeker niet een wetenschappelijk gestaafde stelling.)
Labels: privacy, publicy, visie
0
reacties
| links
|
Deel
dit!