Vaak krijg ik de vraag om de toekomstige trends te 'voorspellen'. Eén van mijn stokpaardjes is dan de AR-bril. Als ik mijn visie daarop vertel, krijg ik meestal ongelovige blikken; en af en toe iemand die op zijn voorhoofd tikt.
Maar dit is voor mij een perfect voorbeeld van de quote van William Gibson: The future is already here, it's just not very evenly distributed.
Alle afzonderlijke bouwblokken bestaan al, en zijn eigenlijk al in massaproductie. Het is gewoon wachten tot iemand ze samenbrengt, en daar één product met een rendabel business model van maakt.
Waar ik van overtuigd ben: in de toekomst zullen we brillen hebben (en later zelfs gewoon lenzen) waarin een HUD (head-up display) zit. Die projecteert extra informatie op hetgeen we in de realiteit zien. (Denk aan de beelden uit de film Terminator.) Daarnaast zal in die bril internetverbinding zitten (zodat allerhande informatie automatisch kan opgezocht worden in 'the cloud'); én een aantal sensoren zodat die bril ook omgevings-bewust is, te beginnen met een camera. Die camera heeft toegang tot face recognition, en ook object recognition.
Zo zal je kunnen rondlopen, en over alles wat je ziet onmiddellijk extra informatie krijgen.
Bijvoorbeeld. Je loopt op straat, en ziet iemand lopen die je niet kent. De camera zoomt in op diens gezicht, en haalt onmiddellijk alle informatie over die persoon op. Wat is zijn Google-reputatie, wat is zijn beroep uit LinkedIn, wie zijn z'n vrienden vanuit Facebook... Op de HUD wordt dan die info geprojecteerd, plus jouw 'six-degrees' connectie met die persoon ("Je kent hem niet, maar hij is bevriend met X die ook jouw vriend is.")
Vergezocht? Misschien.
Maar zoals hierboven gezegd, elk van de afzonderlijk bouwblokken hiervoor bestaat al.
Lumus is een Israelisch bedrijf dat brillen met ingebouwde HUD maakt. Niet als één of ander theoretisch concept-model, maar klaar voor de consumentenmarkt. Ze moeten misschien nog wel wat doen aan hun gevoel voor stijl, maar dat is in mijn ogen een kwestie van tijd... en smaak.
Face recognition? Kan je nu al toepassen. Neem eens een kijkje op face.com - daar kan je, via een API, gebruik maken van hun diensten om op beelden die face recognition technologie los te laten.
Object recognition? Met de app Google Goggles op je smartphone kan je dit nu al live in werking zien.
Zoals gezegd, het is volgens mij een kwestie van tijd vooraleer iemand hier de zaken samenvoegt, een degelijk business model achter steekt, en dit in massaproductie brengt.
Ik vermoed dat het succes vooral zal afhangen van het feit of onze maatschappij en onze normen al klaar zijn om dit te aanvaarden en te adopteren. Het zal waarschijnlijk van de geeks als mij afhangen om hier de eerste tests mee te doen...
Het was langverwacht en waarschijnlijk tegen de goesting, maar Facebook brengt dan toch 5% van zijn aandelen naar de beurs.
Voordeel voor ons: nu moeten ze ook hun cijfers publiek maken. Blijkt dat Facebook wel degelijk rendabel is, mooi rendabel: 3,71 miljard omzet, 1 miljard winst. (Ter vergelijking: Google had in 2011 iets meer dan 37 miljard omzet, en 9 miljard winst.)
Daarmee worden de vraagtekens over sociale netwerken en hun rendement met één klap van tafel geveegd. Facebook is duidelijk géén Twitter, op zoek naar een businessmodel. Een duurzaam bedrijf opbouwen in sociale media kan dus. De komende maanden zullen er dus nog veel meer start-ups opduiken met de ambitie een ‘Facebook-killer’ te worden - en er zullen evenveel investeerders bereid gevonden worden om daar geld in te pompen.
Er zit wel een gevaarlijk kantje aan de cijfers van Facebook. Eerst en vooral is er Zynga: de maker van de meeste succesvolle spelletjes op het netwerk, waaronder Farmville. Bijna 12% van Facebooks omzet (en dus bijna de helft van hun winst) komt rechtstreeks van Zynga. Dat maakt dat Facebook wel heel afhankelijk is die ene partij. Dit kan een bedreiging vormen.
De rest van de inkomsten komt uit advertenties. Ook daar een caveat. Er zit een plafond aan de opbrengsten van advertenties (waar Facebook op dit moment nog niet aan zit, voor alle duidelijkheid). Je kan maar een zekere hoeveelheid advertenties op je gebruikers afvuren, vooraleer ze beginnen weglopen van frustratie.
Het is goed dat Facebook naar de beurs gaat - dat zal hen dwingen transparanter te zijn in hun cijfers, en in hun aanpak. Bijvoorbeeld van privacy. Tegelijkertijd betekent die beursgang nu ook de dictatuur van de kwartaalcijfers. De druk om stelselmatig meer inkomsten en winst te publiceren zal hoog zijn, en dus ook de verleiding om nog meer advertenties op de walls te plaasteren.
Kan Facebook een extra inkomstenstroom creëren bij 800 miljoen gebruikers? De meeste speculatie gaat over Facebook Credits, en alles wat met e-commerce te maken heeft. Als Facebook erin slaagt om een marktplaats te creëren op zijn platform, zou het net als Apple met zijn iTunes Store een heftige commissie van 30% op elke transactie kunnen binnenrijven. Dat is dan ook exact wat je koopt met Facebook-aandelen aan de huidige hoge, bubble-waardige waardering: de hoop dat het een nog veel grotere omzet en winst kan genereren met op dit moment onbekende transacties.
Dat blijft uiteraard een loterijticket. Maar de kansen lijken wel reëel. De Facebook-gebruikers zijn zeer actief: bijna 60% logt dagelijks in. Bovendien is Facebook er in geslaagd om zich dankzij zijn Open Graph diep in te graven in de fundamenten van het internet. De websites waarop één of andere Facebook-integratie zit zijn ontelbaar. Daardoor zijn ze incontournable geworden...
Als extra uitdaging voor Facebook: personeel. Op tijd goede mensen vinden om de groei te ondersteunen zal moeite vragen. Het laatste jaar hebben ze veel overnames gedaan, enkel voor de mensen - zie bv. Gowalla. Met de beursgang worden onmiddellijk ook een 1000 van de 3000 medewerkers miljonair. Kan Facebook die mensen aan boord houden - gemotiveerd?
Het is wel goed nieuws voor de start-up scene. Veel van die nieuwe miljonairs zullen ofwel hun eigen nieuwe idee gaan opzetten, of beginnen investeren in nieuwe internetideeën. Ironisch genoeg zou de volgende Facebook-killer zo misschien wel zijn oorsprong kunnen vinden in de eigen beursgang...
(Dit opiniestuk verscheen in Datanews.)
Voor wie zich afvraagt hoe mijn werkdagen er uit zien. Dit is het verloop van gisteren:
6.00 Opstaan; eerste mails van de dag verwerken; beetje opzoekwerk doen over de Facebook IPO in voorbereiding van het radiogesprek straks.
6.40 In wacht aan de telefoon.
6.50 Gesprek in De Ochtend van Radio 1 over de Facebook IPO.
7.05 Flesje klaarmaken voor de baby, kinderen wakker maken. Boekentassen voor de jongens klaarmaken, terwijl Gudrun het flesje geeft aan Merel. Ontbijt.
7.45 Merel afzetten in de crèche (Gudrun zet de jongens op school af).
8.05 Op kantoor. Verder mails beantwoorden. Afgewerkte verkorte balans van Netlash-bSeen 2011 nakijken die de boekhouder aanleverde.
8.45 Vragen beantwoorden over een nieuw op te zetten postgraduaat, over nieuw partnership, over CUSTMZ, over adviesraad.
9.00 Vergadering met de copywriters over de teksten van de nieuwe website.
9.30 Vergadering over benchmark en structuur van het loonbeleid-in-uitwerking. Knopen doorhakken over hoe onze interne jobs gerelateerd kunnen worden aan 'bekende' jobs op de arbeidsmarkt.
10.15 Telefonisch overleg met adviseur in het kader van een mogelijke overname. Op punt zetten van juridische documenten hierover.
10.30 Gesprek met 1 van de 2 finale kandidaten voor de vacature van sales manager.
12.15 Overleg met HR-manager over andere openstaande vacatures en stand van zaken.
12.30 Lunchmeeting met mogelijke nieuwe partner/leverancier.
14.05 Telefoongesprek met journalist De Morgen over Facebook IPO.
14.30 Gesprek met de tweede kandidaat voor sales manager.
16.00 Uitspitten verdere cijfers businessplan voor 2012.
16.30 Telefoon van Reyers Laat of ik die avond naar de studio kan komen om over Facebook te praten.
16.45 Telefoongesprek met stuk onderhandeling over mogelijke uitbreiding van bedrijf.
17.00 Vertrekken naar Zellik voor de nieuwjaarsreceptie van Stima.
18.00 In tankstation even stoppen om snelle hap in te slaan - anders schiet het avondeten er bij in.
18.30 Bij Stichting Marketing op de nieuwjaarsreceptie. Praten met collega's, klanten en prospecten.
19.30 Vroeger vertrekken van de receptie om naar de VRT te rijden.
20.30 Aangekomen op de Reyerslaan, schmink en voorbereidend gesprek.
21.00 Opnames Reyers Laat.
22.00 Kort napraten met de mede-gasten en mensen van de redactie.
22.30 Lift geven aan eindredacteur terug naar Gent.
23.30 Thuis. Snel de stortvloed aan tweets en facebook commentaar doornemen.
00.00 De afgelopen dag nabespreken met mijn vrouw.
00.30 Slapen.
Ik geef toe, het was een iets te zware dag gisteren. Gelukkig zijn ze niet allemaal zo. Maar ook door de zwaardere dagen geraken we wel :)
Ik ben dolgelukkig met de staking van 30 januari.
Misschien eerst kaderen. Ik ben ondernemer. Ik leid een internetbedrijf met een vijftigtal medewerkers in Gent, en ben betrokken als ondernemer bij een aantal andere internetbedrijven. Ik bouw graag dingen op. (Als kind bouwde ik al graag nieuwe dingen met Lego - misschien een overblijfsel uit die tijd.)
Nochtans geloof ik niet dat een staking nu het juiste middel is om signalen te geven. In vorige eeuwen was dat misschien de enige manier om mensen te verzamelen, en zo maatschappelijke impact af te dwingen. Maar in onze genetwerkte wereld (met o.a. meer gsm’s dan inwoners in België) zijn er betere manieren. Meneer Zuckerberg van het bedrijf Facebook noemt het ‘elegant organisation’. Op het Tahrirplein kunnen ze er vermoedelijk ook wat uitleg over geven.
Ik geloof ook niet dat polarisering helpt bij het zoeken naar oplossingen. Arbeiders tegen patrons? Werkers versus het kapitaal? Ouderen tegen jongeren? In tijden van crisis graaf je jezelf niet in een onwrikbare positie in, maar werk je samen in overleg om vooruit te gaan. Dat start met respect voor elkaar en elkaars standpunt. Stakingsrecht moet er zijn, maar mag andermans recht op werken niet belemmeren. “The right to swing my fist ends where the other man’s nose begins.”
En ik accepteer al zeker niet het populistische demoniseren van werkgevers, ondernemers en zelfstandigen. Het is niét zo dat ik alleen maar gedreven word door winstbejag, ongeacht de gevolgen. Ik geloof heel hard in waardengedreven ondernemen. Een bedrijf moet leven - net als een persoon - volgens een set van waarden, en de verantwoordelijkheid opnemen naar zowel aandeelhouders, medewerkers als de maatschappij. In balans. Weet je, ik ben er zelfs van overtuigd dat alleen bedrijven met een duidelijk moreel kompas in de toekomst zullen overleven.
Mijn levensvisie is er één van opbouwen. Ik geloof dat welvaart komt uit groei en vooruitgang. Welvaart herverdelen kan je pas doen als er welvaart opgebouwd is - de kost komt voor de baat. Ondernemers zijn trekkers van die groei en welvaartsopbouw. Zij nemen het risico (met eigen kapitaal, met eigen inspanning en tijd, en soms zelfs met eigen gezondheid en gezinsleven). Jawel, als het goed gaat krijgen zij de opbrengsten van die risico’s; maar evengoed moeten zij als het slecht gaat de grootste verliezen slikken.
Daar gaat het mij vandaag om. We kunnen als maatschappij niét meer verder op dezelfde manier als vorige eeuw. Ons systeem van brugpensioenen en tijdskrediet is onhoudbaar (door demografische veranderingen in België), onze automatische loonindexering is onhoudbaar (door economische verschuivingen in de wereld), ons overheidsapparaat is onhoudbaar. Het moet anders, en iedereen zal dingen moeten opgeven die in goede tijden verworven leken. Maar je kunt van een 6-stukken-taart geen 7 stukken uitdelen. Daartegen staken is een beetje zoals staken tegen het slechte weer.
Als er minder inkomsten zijn, dan verander je dat niet door aan de kant te gaan staan. Wel door samen, in overleg, er extra in te vliegen en harder te werken. Een land platleggen brengt geen euro extra welvaart op, integendeel.
Uiteraard moet groei op een duurzame manier uitgebouwd worden, met aandacht en mededogen voor iedereen. Voor mij is het duidelijk: in alles wat ik doe probeer ik rekening te houden met zowel de financiën, als mijn medewerkers als de maatschappij (de 3 P’s: people-planet-profit). Zoals ik hierboven al zei, bedrijven die niét holistisch de zaken bekijken, zijn voor mij ten dode opgeschreven. Ik ben bijvoorbeeld heel blij met de zwaardere belasting op bedrijfswagens - voor mij mag die nog veel verder gaan. De totale maatschappelijke kost van bedrijfswagens is m.i. veel zwaarder dan de opbrengst.
Maar alles eenzijdig afwentelen op de bedrijven getuigt van een even myopische visie. En daar lijkt de komende staking wel wat op: bedrijven pesten. Met dreigingen van blokkages, extra premies voor stakers... De schade voor bedrijven kan groot zijn, zeker in een moeilijk economisch klimaat. Een failliete onderneming kan zeker geen tewerkstelling geven.
Maar ondanks al het bovenstaande ben ik dus toch dolgelukkig met de staking van 30 januari.
Want als de ganse polemiek rond die staking één ding toont, dan is het wel dat we met z’n allen nog gepassioneerd kunnen zijn over politiek. En dat we daarover willen praten met elkaar. (Ook al is het op Twitter en Facebook in plaats van enkel op café.) Het toont me dat we geen van allen de dingen zomaar als willoze schapen op ons laten afkomen, maar bereid zijn om actie te ondernemen. (Al zijn we het niet helemaal eens over wat die actie juist moet zijn.)
En dat is waarom ik zo gelukkig ben met die staking.
Vaak krijg ik de vraag om de toekomstige trends te 'voorspellen'. Eén van mijn stokpaardjes is dan de AR-bril. Als ik mijn visie daarop vertel, krijg ik meestal ongelovige blikken; en af en toe iemand die op zijn voorhoofd tikt.
